Reports Angola Maart 2005

Dinsdag 15 MAART 2005 grensovergang Angola, Luvo
Luvo is de eerste plaats in Angola, ook hier weer douane-formaliteiten. De douanier heeft waarschijnlijk malaria, want hij zit enorm te beven en kijkt wel erg wazig uit z`n ogen. Ik hoop dat hij nog net op tijd onze paspoorten stempelt voordat hij definitief omvalt. Wat mooi hier en wat slecht is de piste weer, modder met diepe kuilen. Langzaam op weg naar M`banza-Congo alwaar wij aangekomen op zoek gaan naar een internetcafe maar zijn ff vergeten dat Angola ongeveer 35 jaar oorlog achter de rug heeft en helemaal niets heeft. De mensen wonen in lemen hutten met strooien daken, geen water, geen electra niets behalve een prachtig uitzicht over de heuvels. Dit is de derde wereld en wel vlak na een slopende oorlog. Iets buiten het dorp overnachten we bij de Catholic mission (in de blubber). We hebben een prachtige rustige plek en mogen de douche gebruiken. Hannah kookt weer heerlijk, ik vind haar beter dan Jamie Oliver en zulke complimenten komen het enthousiasme ten goede. We eindigen met de drie sterren Armagnac van Patrick uit Pointe Noir en drie miljoen sterren aan de hemel. Een goed einde van de dag en een goed begin voor de nacht.

Woensdag 16 Maart M`banza-Congo naar N`zeto
Niet de meest opwindende route door Angola, om niet te zeggen dat ie saai is. Slecht potholed asfalt dus we vorderen moeizaam. Tegen de avond bereiken we N`zeto, weer z`on runneddown naoorlogse stad.
Alles kapot en vervallen, de mensen lijken ook nog in een naoorlogse shock. Geen winkels of benzinestation, een soort van bar waar de plaatselijke jeugd rondhangt. Iedereen hangt hier overigens maar wat. We drinken een sappie en proberen er achter te komen waar de kerk is om weer onder Gods hoede te kunnen overnachten. We vinden bij de nonnen thuis in de achtertuin een plek. Met de satelliet telefoon bel ik Janita. Zij heeft geregeld dat we plek hebben in Luanda bij de vriendin van Erik, de man die ons via onze website heeft gevolgd en die we heel brutaal hulp in Luanda hebben gevraagd om te overnachten etc. We eten een left-over, drinken een armangnackie van Patrick en kruipen moe en voldaan de tenten in. Hier moeten we in blijven op dringend advies van de nonnen want `s nachts laten ze de honden los en die zijn gek op blanken??

Donderdag 17 Maart 2005 N`zeto naar Luanda
6.30 vertrekken we want we willen graag vroeg in Luanda zijn om Maria te ontmoeten en te internetten. Maria haar vriend heeft ons via deze website gevonden en uitgenodigd langs te komen en zonodig een paar nachtjes te blijven. Dit aanbod nemen wij met beide handen aan. Eerst nog ff wat zandpiste, redelijk te rijden dus we vorderen behoorlijk. Het landschap is weer facinerend, heuvelachtig en zo zit je in de dicht begroeide oerwouden en plotseling verandert het weer in savanne landschap. Veel groen met olifantengras zo ver als het oog rijkt. Bij Casito gaan we op zoek naar diesel, er is welgeteld een benzinestation dat geheel onder water staat door de zware regenval, maar het benzinedopje is nog net boven water. Ze hebben alleen geen diesel. Verwezen worden we naar en soort openlucht garage alwaar diesel zou zijn en zie daar, de Britten zijn zo goed als leeg en moet zich dus gewillig een poot laten uitdraaien. Ik laat intussen m`n luchtfilter schoon spuiten voor 50 kwansa en dan willen ze als het klaar is 200 kwansa afrekenen. Ik ken inmiddels het spel, speel vermoeid dat ik boos ben,stap in en rij weg. Al snel naderen we Luanda en in het Meridien hotel komt Maria ons ophalen. We vinden een plaats op het parkeerterrein bij haar in de tuin met fabelachtig uitzicht over Luanda; de baai en de haven. Paul bezoekt snel een internetcafe en hoeft pas 11 april te beginnen met z`n nieuwe baan. Opluchting want we kunnen nu het wat rustiger aan doen.

Vrijdag 18 Maart Luanda
Vandaag mogen we van ons zelf ietjes uitslapen en dan gaan we met Maria naar haar garage waar de Landrover weer eens gerepareerd moet worden. Aan het eind van de dag kunnen we em weer ophalen. We gaan naar het strand, iets te goed en te duur lunchen en luieren. Al gauw blijkt overigens dat alles in Luanda erg duur is, in tegensteling tot de rest van Angola (over het algemeen) als er al iets te koop is. Aan het einde van de dag gaan Paul en Hannah hun Landy ophalen en we spreken af in het internetcafe.
Als zij daar veel later dan afgesproken komen blijkt dat de auto niet of in ieder geval slecht gerepareerd is. Dus weer stress. Nou is het zo dat in tegenstelling tot b.v. Nederland in z`on land als Angola reparaties direct worden gedaan en niet dat je eerst moet afspreken voor over een week b.v. En dan betaal je hier natuurlijk ook de hoofdprijs maar dan is het wel in orde. In de meeste Afrikaanse landen en dan vooral centraal Afrika repareren ze je auto......bijna maar hebben dan wel vijf andere dingen kapot gemaakt. Zo nu ook (lang leve de Landcruiser!!), weer niet goed, de monteur is nergens te bekennen en niemand weet iets. Gelukkig weet Maria later toch de monteur te pakken te krijgen om verantwoording af te leggen. Maar wat ook weer in z`on land gebeurt is dat we aangesproken worden door een zekere Carlos en hij zal ons helpen. Eerst een biertje en onmiddelijk zit iedereen erbij die ook iets heeft gehoord en denk mee te doen. Gezellig zitten we met een hele groep onbekenden en gelukkig wel Maria en Carlos aan het bier en de Tapa`s op onze kosten natuurlijk. Inmiddels is het laat, we gaan een hapje eten bij hetzelfde restaurant waar we eerder die dag gelunched hebben met Maria en waar ons nu geen blik waardig wordt gekeurd. Dus boos naar een ander restaurant, we voelen ons gediscrimineerd.

Zaterdag 19 Maart Luanda
De Britten moeten weer voor hun Landrover zorgen en gaan dus op zoek naar een garage, ik mag uitslapen! Rond een uur of 12 komen ze mij ophalen om in de supermarkt boodschappen te doen. Jumbo: groot, veel en duur.Daarna toch weer terug naar Carlos op zoek naar de volgende garage. Reparatie lukt hier uiteindelijk. Cafe del Mar op het strand is het volgende adres waar we wat gaan drinken met Carlos en zijn kornuiten (natuurlijk). `s Avonds eten we portugees, een zeetong die nog niet op twee borden past met heerlijke jonge witte wijn.

Zondag 20 Maart Luanda
We blijven nog een dagje. De afgelopen dagen reizen eisen hun tol, we zijn gewoon moe. Dus relaxen aan het strand, Maria mee
eerst lekker lunchen. Slapen, verbranden en beachbal. We eten `s avonds bij Maria waar Hannah kookt.

Maandag 21 Maart Luanda naar Benguela
Weer vroeg vertrekken, voor de spits was het advies. Na Sumbe wordt de weg aanzienlijk slechter, we rijden door tot iets voorbij Benguela waar we willen beachcampen (Baia Farta). Geen geschikte plek te vinden dus op het duin in hoog gras met prachtig uitzicht en veel muggen. Vroeg naar bed want het was uiteindelijk toch weer 12 uur rijden.

Dinsdag 22 Maart Benguela richting Lucira
Voor zover de wegen al slecht waren is het in Angola mogelijk dat ze nog slechter worden. Potholes ter grootte van m`n auto met lelijke scherpe randen en enorme blubber poelen als alternatief naast de weg of wat het ooit geweest zou kunnen zijn. Het eerste en tevens laatste dorp dat we die dag tegen komen is Dombe Grande dat voor een groot deel onder water staat. De weg is een laag modder, van z`on 50 centimeter diep gedurende een aantal kilometers lang. Na het dorp gaan we omhoog de bergen in, een pad met alleen maar stenen. De ultime 4x4 uitdaging: rotsklimmen voor 4 wheel drives. En zowaar ook deze weg houd op. Er rest alleen nog stenen en rotsen waar we overheen kruipen. De route is qua scenery weer prachtig, we doorkruisen idyllische rivieren waar naakte vrouwen op hun gemaak in het water gaan liggen kijken hoe wij onze auto er doorheen loodsen. Zo overnachten we ook op een prachtige plek met fabelachtig uitzicht en wolkenluchten in alle kleuren van de Caran d'Ache.

Woensdag 23 Maart; Lucira naar Lubango
We vervolgen onze barre tocht door het zuiden van Angola. Een onwaarschijnlijke plek op deze aardbol, er is ons tot nu toe een boekje bekend over Angola. Het enig dat er geschreven word is hoe onmogelijk de wegen zijn en hoe gevaarlijk het hier allemaal niet is. Maar mooi!!! en anders en verrassend en oorspronkelijk!!! Ik rij dus alleen en kom ogen te kort om alles te zien. Het is zeer dubbel om hier te zijn want er is ook angst, toch weer voor het onbekende gevaar. Nog meer rotsen en bergen en rivieren die we moeten overwinnen en dan ineens moeten we een dramatisch slechte piste zeer stijl naar beneden af en daar is de asfaltweg! We stuiven richting Namib. Oh nee, rustig aan want delen wat de weg zijn door het regenseisoen ineens weg. Ik kan nog net op remmen voordat ik de diepte in kukkel, net als in de film.
Zo blijft de hele weg, zonder warschuwing is het asfalt afgebroken en in een diepte gestort en door water weggevoerd. Detours dus. Plotseling houd het bergachtige landschap op en veranderd in grazige groenen vlakten..... en daarna weer woestijn. Na Sta. Maria is er perfect asfalt en we vreten kliometers. Richting Lubango, we stijgen van zeeniveau naar 2000 meter. Hairpins, watervallen en dan een enorm plateau alwaar Lubango. In de stad zoeken naar diesel en een hotel of camping. We vinden een camping, 30$ per auto en 20$ per persoon! We zoeken nog ff verder dank U. Het verbaasd ons dat de mensen deze prijzen durven te vragen en als we dan aangeven dat we het belachelijk duur vinden is er ook geen enkele berijdheid om te onderhandelen en in hun positie; om geld te verdienen! En dan is het ook weer z`on mooi en verrassend land, er verschijnt een zustertje in een wit uniformen kapje. Ik dus stort mij dus op haar, om te vragen of ze van een kerk is waar we mogen overnachten. Zoals gebruikelijk in Centraal-Afrika werden we met open armen ontvangen, moesten eten en drinken, warme douche en telefoon. Top!! En de volgende ochtend ontbijt om 6.30 is ook geen probleem eerder een belediging als we dat niet zouden accepteren.

Donderdag 24 Maart; Lubango naar N`Djiva
Het is nog donker als we wakker worden en zijn direct uitgenodigd voor het ontbijt bij de nonnen, heerlijk verse koffie en broodjes met zelfgemaakte jam. Alles weer ingepakt en weg, het zal weer een lange dag worden want vandaag willen we Namibie bereiken. De stad uit met enig zoeken, het is een beetje bewolkt en behoorlijk fris. Perfect weer om te reizen. We rijden op asfalt dus schieten lekker op. Maar ook hier is het van korte vruegde, als snel stuiteren we weer door en langs de potholes. 20 km per uur, meer zit er niet in. Het landschap is wat saai, steppe achtig maar dan met groene gras vlakten en wat water.
Dan komen we op piste, met enorme wasboord stukken, daarna zand, blubber en al het verschrikkelijks dat Afrika te bieden heeft op gebied van slechte wegen. Het weer doet mee in deze grillige omstandigheden, eerst heet, regen (veel), hagel en onweer. Namibie kunnen we wel vergeten, doodmoe stranden we in N`Djiva bij een hotel op de parkeerplaats. Als dan eindelijk duidelijk is dat we mogen blijven nemen we niet eens de moeite meer om de auto`s nog fatsoenlijk te parkeren zodat ze "slaapbaar" staan en gaan na het eten naar bed.

Vrijdag 25 Maart; N`Djiva naar Windhoek
Nu blijkt het nog 40 km keurig asfalt te zijn naar de grens met Namibie. Om 8.00 gaat de douane open?? We hopen als eerste te zijn maar helaas is er al een enorme rij voor ons en de douaniers zien er
nauwkeurig op toe dat wij zo laat mogelijk geholpen worden. Het blijkt dat de overige wachtende allemaal steekpenningen betalen. Na half 11 zijn we de grens gepasseerd. De grens met Namibie is geen probleem, pas op: links rijden!! Geld halen bij een pin automaat!! en GSM verbinding!! kortom, de bewoonde wereld. Dapper rijden we richting Windhoek, nog z`on 700 km. Het is al 11 uur dus dat zullen we wel niet meer halen. Toch vorderen we snel, een kwestie van niet stoppen tot de tank leeg is. 18.00 tanken en verder, we hebben besloten door te rijden want windhoek is nog 244km. Op dat moment gaat het regenen en al snel wordt het ook donker. We arriveren om 20.30, zoeken een hotel en denken: mission completed!!

Terug naar overzichtspagina reports