Reports Congo, Cabinda (Angola), Democratic Republic of Congo Maart 2005

4 maart 2005, Nyanga
Nyanga, de grensplaats van Congo, waar kennen we Congo van? We komen in alle hektiek en de vele nieuwe indrukken niet verder dan Kuifje. Het land ziet er hier ook weer uit als de documentaires van National Geographic. De schoonheid van de natuur is adembenemend, maar tegelijkertijd voelen we ook dat er een zekere spanning is. Spanning die onstaan is door de ervaringen tot nu toe en de berichten die je leest en hoort op TV. Er zou ook hier weer gevaar zijn voor overvallers, carjacking en wat dies meer zij (menseneters?). Toch is het landschap hier weer anders dan in Gabon. Al snel verandert het in een meer parkachtig landschap met welhaast groene weiden en jungle-stukken. Een brede piste slingert zich zo door de heuvels, waar je ieder ogenblik een giraffe of olifant verwacht te zien. In Congo hebben ze het record aantal douaneposten. De eerste 50 kilometer Congo in, verslaan we vier douane posten wat de nodige tijd en vooral geduld vraagt. Eind van de dag zijn we bij de vierde post in Nyanga en besluiten we een overnachtingsplek te zoeken. Een hotel met airco hebben we in gedachten... Mooi niet. Het beste hotel is half afgebouwd, en het dorp heeft geen electra en stromend water. We vragen bij de plaatselijke kerk of we bij hen mogen kamperen en dat mag. De kerk ligt aan een brede rivier, waar we natuurlijk
gebruik van maken. Aan toeschouwers hebben we geen gebrek en privacy is hier een totaal onbekend begrip. Mannen, vrouwen, kinderen; iedereen komt uren naar ons staren en we zijn duidelijk een bezienswaardigheid in dit deel van Afrika.

5 maart 2005, onderweg naar Point Noir, Bushcamp voor Kakamoeka
Er rijden nogal wat vrachtwagens met enorme gekapte bomen erop. Met briesend geweld kruipen ze moeizaam tegen de berghellingen op om zich daarna met donderend geraas weer naar beneden te storten, opweg naar de volgende hindernis. Niet echt een veilige situatie voor ons nietige overlanders, want de chauffeurs hebben MACHT achter het stuur. Ze weten heel goed dat wij zuinig zijn op onze
auto`s. Dus tegen de heuvel op als zij hun motoren tot het uiterste drijven floepen wij erlangs. Zo worstelen wij ons met zo`n 30 km per uur door de blubber en langs vrachtwagens, passeren weer de nodige roadblocks en komen rond 3 uur langs een riviertje waar net een weitje is voor onze auto`s.
Stoppen, heerlijk, lekker vroeg, iedereen is moe en al snel duiken we met z`n allen het koele heldere junglewater in. Niemand maakt zich druk over nijlpaarden of krokodillen. Een van ons duikelt nog een fles rose op, we eten wat en we gaan nog eens het water in. Maar deze keer met shampoo, en al snel veranderd de rivier in een bubbelbad en het ruikt er heerlijk de wilde frisheid van Fa limoentjes. Links en rechts zie ik van allerlei wilde dieren boos kijken en gebaren dat ze de milieu inspectiedienst gaan bellen.

6 Maart 2005, Point Noire
's Morgens weer verder. Eigenlijk hebben we maar matig geslapen vanwege de hitte. Dezelfde (nog steeds ongeasfalteerde) weg voert ons verder Congo in. De bedoeling is dat we vandaag de kustplaats, Point-Noir gaan bereiken. En zowaar, aan het einde van de dag komen we aan. Op goed geluk rijden we de stad in richting de kust, daar zou achter het treinstation een goede plek zijn om te kamperen. We zoeken wat en rijden eigenlijk een beetje wanhopig rond. Wat opvalt is dat hoe meer we de kust naderen het straatbeeld ook veranderd. Zowaar een hotel,
een benzinestation dat er wel verzorgd uitziet, banken, asfalt en nog meer hotels, restaurants etc. We zijn harstikke gaar van het rijden, willen graag een douche want we stinken en alles is vies. Geen kampeerplek te vinden, jawel aan het strand, maar zonder douche. Verder zoeken; ik zie midden op een kruispunt een blanke sympathieke kop in een auto dus begin drftig te zwaaien en te roepen of hij een hotel weet. Hij gebaart iets verder te stoppen en wil ons graag helpen. Het blijkt de managing director van een of andere olie companie te zijn. Ineens is duidelijk waarom er hier blanken zijn, comfort en luxe; olie. Patrick neemt ons mee naar zijn bedrijf en nodigt ons uit op het industrieterrein ons campement op te slaan. Hij ziet onze vermoeide en vervuilde koppen en het verlangende kijken naar de wasmachine ter plaatse. Een goed besluit is snel genomen en hij neemt ons mee naar zijn eigen huis. Wat gebeurt er: airco overal, kamers met bedden, badkamers, champagne en als klap op de vuurpijl nodigt Patrick ons uit ergens te gaan eten. We genieten met volle teugen, wassen de hele nacht en de volgende dag door, de auto`s word en voor ons gewassen maar het sprookje eindigt de volgende dag. Patrick heeft nooit bezoek en uitgerekend de volgende dag komt de allerhoogste baas uit de US met de financiele man, en zij willen niet in een hotel.

7 tot 11 maart 2005, Point Noire
Het was van korte duur. Patrick zoekt nog een hotel voor ons dat nog enigzins te betalen is, want de prijzen zijn hier behoorlijk hoog. Tsja, blanken en olie, wat wil je, zo achterlijk zijn ze zelfs in Congo niet. Intussen hebben Janita en ik druk telefoonverkeer gehad met Nederland met als resultaat dat zij terugvliegt en ik met de Britten en de Nederlandse Landrover doorrijd naar Namibie. Dat zal wat aanpassen worden voor de landcruiser van ons, maar goed je kan niet alles hebben. Om het tempo wat op te voeren en een belangrijk moeilijk en gevaarlijk gedeelte te omzeilen proberen we een boot te nemen richting zuiden. Na lang zoeken en wachten want dat gaat dan weer wel op z`n Afrikaans, lukt dit toch niet. Voor we gaan rijden, gaan we eerst nog een keer goed eten bij restaurant Pyramid en vooral ook (te) veel drinken. De eigenaar biedt ons, onder de indruk van onze reis, een paar heftige cocktails aan. Terug in het hotel besluiten we maar verder te drinken. In zekere toestand gaan we naar bed en staan zo volgens mij ook weer op.

11 maart 2005, van Point Noir naar Cabinda
Iedereen heeft een kater, dus het vroege vertrek wordt pas om 8.30uur. Vannacht heeft het onwaarschijnlijk hard geregend en nu schijnt de zon weer. Een nette asfaltweg voert ons naar de grens, weer lang wachten en veel papierwerk om Congo uit te komen. Angola in, d.w.z. de provincie Cabinda die ingeklemd ligt tussen Congo en de Democratische Republiek Congo ( het voormalige Zaire). Angola wil deze enclave graag behouden want, ja je raad het al; er zit olie!! Al snel zijn we in de stad Cabinda. Hier doen we nog een laatste poging om een boot te krijgen naar Soyo of Luanda. Blijkt dat die boot
over tien minuten vertrekt. Niemand is om te kopen, eerst moeten er formaliteiten worden geregeld?? Wanneer de volgende boot gaat is niet duidelijk. We besluiten te overnachten en morgen maar weer verder te rijden. Bij de katholieke missie mogen we bij de gratie Gods verblijven. De verantwoordelijk pater schept er zichtbaar genoegen in ons lang te laten wachten er verder niet behulpzaam te zijn. Geen toilet, geen douche en wel de hele nacht gospeldiensten.

12 maart 2005, van Cabinda naar Muanda
Asfalt tot aan de grens. Angola uit gaat in zoverre vlot dat we moeten wachten tot de verantwoordelijke uit z`n bed is gehaald uit een dorp in de buurt. Als hij er eenmaal is word er weer driftig geschreven en gestempelt. Intussen kijken wij een beetje huiverig naar de zooi aan de andere kant van de grens. Om te beginnen een zandpiste!! Ook hier weer heel lang wachten want ook deze douanebeambte ligt nog in z`n bed o.i.d. Uiteindelijk rijdt er een mannetje mee naar het buro te Muanda, diepe zandsporen, relaxed
ploeteren. Ook hier weer gedoe, de baas wil copieen van van allerlei. Dus met het mannetje het dorp in om copieen te maken, inleveren en uiteindelijk blijkt dat het mannetje helemaal niet behulpzaam is maar men wil weten waar wij verblijven of eventueel nog verder naartoe zouden gaan. Onze gangen worden nauwkeurig gecontroleerd!! Wij gaan naar de volgende katholiek missie. Dat zijn de enige plaatsen waar gekampeerd kan worden. Deze keer zijn het nonnen. We bereiden de grote reis voor de volgende dag voor. Overal lezen we en horen we dat het traject van Muanda naar Boma onmogelijk is, zeker in de regenperiode en laten we daar nu net in zitten!

13 Maart 2005, van Muanda naar Boma
Vertrek 7.30, ja het wordt hoe langer hoe gekker. Iedereen slaapt nog, behalve de non die kennelijk over de poen gaat. Of we maar ff willen betalen. We geven gebruikelijk een bijdrage maar ze vind het niet genoeg, ruzie, er komt wat geld bij maar nog steeds niet genoeg, dan is het jammer, we stappen in en laten de zoveelste verbouwereerde "probeer nog wat geld van de blanken afhandig te maken" Afrikaan in een stofwolk achter. We kennen inmiddels het spelletje. De weg is slecht, om kort te gaan, eigenlijk is er geen sprake van een weg maar meer van een richting. Kuilen met modder waar je auto volledig in verdwijnt of moddersporen van wel 100 meter lang waar je doorheen ploegt. Paul en Aarnout hebben een weddenschap afgesloten dat de geen die als eerste komt vast te zitten in de modder de ander moet
uitnodigen voor 18 holes golfen. Allemaal komen we vast te zitten, maar met vereende krachten en soms met hulp van dorpelingen, komen we er weer uit. De weddenschap valt voor beide partijen gunstig uit: 18 in Londen en 18 in Amsterdam. Rond 19.00 arriveren we in Boma en vinden met wat geluk toch weer een kerk waar we mogen overnachten. We zijn opgelucht dat we deze waanzinnige dag zonder al te veel problemen hebben doorstaan, behalve dat de motor van de landrover van Paula en Jeffrey op het laatst iedere keer warm liep. Achteraf begrijp ik ook de waarschuwingen van iedereen, dit traject niet te rijden en denk gezien de omstandigheden dat we veel geluk hebben gehad.

14 maart 2005, van Boma naar Matadi
Vandaag mogen we het wat rustiger aan doen, dat betekent uitslapen en een niet al te lange afstand afleggen. Rond 9.00 uur vertrekken we, maar laten eerst in de plaatselijke wasserette de auto wassen. Minitieus wordt de auto schoon gespoten, terwijl wij 1.5 uur wachten. Maar goed het kost dan ook maar 3 Euro. Paula en Jeffrey zijn vast vooruit gereden bij wijze van proefrit i.v.m. de warm lopende motor. Later volgen wij, maar al snel vinden we ze langs de kant van de weg. Een laatste kunstgreep wordt toegepast. Paul en Hannah gaan voorop rijden, Aarnout, Paula en Jeffrey volgen daarna. We zullen Paula en Jeffrey niet meer terug zien. We rijden verkeerd, terwijl Paula en Jeffrey iets verder achter ons zitten. We hopen ze weer in te halen als we op de goede weg zitten richting Matadi. We stijgen en boven op de berg kijken we het dal in en zien de River Congo: Great!! Als we bij de brug over de rivier de Congo komen en een kaartje moeten kopen blijkt dat de rode Landrover niet gepasseerd is. Het is inmiddels 15.00 en we besluiten de katholieke missie in Matadie op te zoeken om daar te overnachten en dan zou er een
kans bestaan dat we daar gevonden worden door Paula en Jeffrey. In de stad is internetten niet mogelijk, boodschappen doen gaat erg moeizaam, want er is weinig te koop. Alles ziet er even vervallen oud en niet onderhouden naoorlogs uit.

15 maart 2005, van Matadi naar M`banza-Congo
De ene kant Matadi in en de andere kant er weer uit.De stad blijft lelijk en weinig charmant. In tegenstelling tot de natuur die weer fabelachtig mooi is. Zo ziet de jungle er dus uit, afgewisseld met glooiende heuvels met boomgroeppen. Bomen van tientallen meters hoog en kaarsrechte stammen.
Eerst Songololo, politie check. Natuurlijk ook hier moeten we betalen dus vragen we maar weer eens om een recu. Die hebben ze niet, dus wij betalen niet en lopen weg zonder er nog maar een woord vuil aan te maken. De man van de Immigratiedienst moet nog wel ff meerijden, voor niets natuurlijk, naar de grenspost. Nette piste met stortregen. Ook hier weer uren lang wachten tot de heren politie, douane en wat ze nog meer ter plekke voor moeizaams verzinnen klaar zijn met van allerlei papieren. En dan Angola in.

Wij vonden Congo, Cabinda (Angola), en Democratic Republic of Congo, landen met de meest prachtige, adembenemende landschappen.
Voorbijgaande giraffes, zebras en olifanten waren het enige dat ontbrak, om het perfecte plaatje te zien.
In Nederland wordt door de media een hoop vertelt over ellende en oorlog in deze landen. Wij zijn ons te zeerste gaan afvragen,
waar journalisten en hulporganisaties deze informatie vandaan halen. Wij hebben geen oorlog gezien. En als we de Afrikanen vroegen
antwoorden ze verbaast dat de oorlog in 1997 al is opgehouden.
Het land is rijk aan olie, goud en diamanten en zoals wij overal in Afrika zagen is er maar een kleine groep die hier van proviteert.

Terug naar overzichtspagina reports