Reports Gabon Februari/Maart 2005

24 tot 26 februari 2005, Bitam, Ndjole, Bifoun, de evenaar en Libreville
NDe grens over bij Gabon gaat redelijk snel. In Bitam moeten we alle formaliteiten regelen. De mensen zijn vriendelijk en de meeste wegen zijn verbazingwekkend goed, met zelfs grote richtingaanwijzingsborden. Onze GPS is geloof ik totaal overbodig. We nemen de weg richting het zuiden langs de grens van Guinea Ecuatorial, een land waarvan we weinig weten behalve dat het er politiek onrustig is en derhalve niet veilig. De omgeving is prachtig met dicht begroeide jungle en prachtige rivieren met stroomversnellingen. We genieten volop en stoppen regelmatig op mooie plekjes. We zien ook hier weer vrachtauto's met gigantisch gekapte boomstammen. Erg triest dat er zoveel wordt gekapt, nog triester dat wij in Europa waarschijnlijk de grote gebruikers zijn van dit hout. Tegen het eind van de dag
vinden we een mooie bush camp (N 00.44.680, E011.30.744).
De volgende dag vervolgen we onze route, kletsen ons door de nodige controle posten (ook hier zijn ze dol op "het grote schrift").
Het is ondertussen vrijdag en we hopen voor 3 uur in Libreville te zijn, zodat we nog naar de ambassade van Angola kunnen voor onze visum aanvraag. Ondanks "de haast" stoppen we natuurlijk uitgebreid op de evenaar, met dank aan onze GPS, die dit excact aangeeft. We nemen uitgebreid foto's, want natuurlijk is bewijsmateriaal hier belangrijk; Welke gek rijd nou helemaal naar de Afrikaanse evenaar....
Net voor Libreville komen we de Engelse overland truck weer eens tegen die we voor het laatst in Yaounde hebben gezien. Het is ze gelukt het beruchte Angolese visum te bemachtigen en ze gaan nu richting Congo. We krijgen een hoop goede tips van ze en hopelijk zien we ze weer in Pointe Noir.
Het is ondertussen 5 uur als we vlak voor Libreville zijn. De Angolese Ambassade kunnen wel vergeten, dat wordt pas maandag. We besluiten het weekend naar Cap Esterias te gaan, een kustplaatsje 30 kilometer ten noorden van Libreville. Goed plan, alleen worden we op de valreep nog "even" aangehouden door Gabonese soldaten. We moeten stoppen en krijgen te horen dat we de auto's moeten uitpakken ter controle van de veiligheid (welke veiligheid???). Balen want het is donker aan het worden, en rijden in het donker houden we niet van. Paul en Hannah zijn als eerste de klos en moeten tas voor tas uitpakken. Paul wordt op den duur zo nijdig dat we hem moeten kalmeren. Ondertussen hebben wij (de 4 Dutchies) onze stoelen maar gepakt, want het duurt een eeuwigheid. Als de soldaat in kwestie steeds moeilijker gaat doen en ons uitlegd dat hij de poort van Libreville bewaakt zeggen we hem dat we dan niet door de poort hoeven, terug keren om morgen opnieuw een poging te doen Libreville in te rijden. Maar bij deze
mededeling wordt opeens de AK-47 aangespannen, en op ons gericht.. Oeps.. Ik geloof dat wij nergens naar toe gaan.... Na de auto van Paul en Hannah heeft de soldaat geloof ik genoeg van zijn aktie en is hij bij ons en bij Paula en Jeffrey een stuk soepeler. 1,5 uur later rijden we Libreville in. Het is donker, maar we rijden vrij gemakkelijk de stad door. We worden verschillende malen vriendelijk aangesproken, wat een hoop goed maakt. Na een lange rit komen we vrijdagavond aan in Cap Esterias bij Auberge du Cap (N00.37.096, E009.19.403).

25 tot 29 februari 2005, Cap Esterias
We hebben een heerlijk lui weekend aan het strand bij Auberge du Cap, gerund door een waanzinning leuke Franse vrouw. We nemen een kamer met uitzicht op zee en airco (het is zeker 35 graden 's nachts en geen wind, dus de tent is voor ons geen optie). Het eten is heerlijk en de plek is super. We blijven tot maandagochtend en rijden dan terug naar Libreville.

28 februari tot 3 maart 2005, Libreville
Aangekomen in Libreville gaan we meteen geld pinnen met wederom dank dank aan VISA (Het Angolese visum kost 100,- euro p.p) en dan richting de Angolese ambassada. We hadden al gehoord dat het niet gemakkelijk is om een visum te krijgen, maar dit slaat alles. We mogen, afgezien van 1 van ons, niet naar binnen. Aarnout is de "gelukkig" (hij kan in de airco zitten) en wij moeten buiten op straat wachten (in 40 graden, felle zon en veel uitlaatgassen..). Na ruim 2 uurtjes komt Aarnout pisnijdig naar buiten. Ze hebben hem al die tijd laten wachten en hij heeft alleen maar de formulieren meegekregen die we moeten invullen. We vullen deze in (buiten op straat), en krijgen vervolgens te horen dat ze ze niet in ontvangst nemen en dat we morgen maar terug moeten komen. Grrrrr.... Het is dat we echt door Angola moeten...
We gaan op zoek naar een hotel. Op aanraden van Francoise, de eigenares van Auberge du Cap, gaan we naar Hotel Tropicana (N00.26.975, E009.24.724). Superplek met een mooi strand. Paula en Jeffrey vinden het te duur en gaan naar Banana Bar Hotel (nb. het is Banana Beach Hotel maar
wij dutchies zijn nou eenmaal durtie minds) om daar te kamperen. Paul, Hannah en wij vinden kamperen geen optie in deze hitte en kiezen voor airco en strand. Die middag doen we lekker niets (hebben we wel verdiend na de ambassade toestand) en genieten onder de palmbomen van de strandbedjes en de zonsondergang bij ons hotel.
De volgende dag gaan we vol goede moet weer naar de Angolese ambassade. Paul gaat dit keer zijn charme in de strijd gooien, Aarnout wil bloed zien en dat is een onhandige combinatie als je het betreffende land nog moet doorreizen. Onderwijl wachten wij buiten. Drie uur later komt hij naar buiten, met de visa in onze paspoorten. We zijn blij!!! Dit is voorlopig het laatste visum die we nodig hebben (Namibie, Botswana en Zuid-Afrika zijn toeristvriendelijk en kennen geen visumplicht) en daar zijn we erg blij om. In een Frans uitziende lunchroom verwennen we ons met koffie verkeerd!!!, croissantjes en belegde broodjes. 1 ding is zeker, het leven in Libreville is niet slecht (tenminste als je geld meebrengt). We doen boodschappen in een luxe grote supermarkt (er is zelfs een pinautomaat), die zich bevind in een shopping mall. Heerlijk na 4 maanden om even die luxe te hebben.

2 tot 5 maart 2005, Lambarene, Ndende, grens naar Congo
Aan het lekkere leven in Libreville is een eind gekomen, want het is tijd om te vertrekken. We pinnen nog een keer CFA's, gooien de tank vol en vertrekken richting Lamberene. Lamberene staat bekend om het Albert Schweitzerziekenhuis en de unieke ligging; het stadje is gebouwd op een eiland midden in de rivier. We kijken er even rond, doen wat boodschappen op de markt (waar weinig groente te krijgen is) en rijden de stad uit op zoek naar een bush camp. We vinden een prachtige plek tussen palmplantages (S 00.43.679, E010.19.544), alleen blijkt al gauw dat we hier belaagd worden door muskieten. Ondanks dat mijn gemaakte Chili con Carne iedereen goed smaakt wordt het de ergste bush camp in Afrika tot nu. We zijn helemaal lek gestoken, de pokken zijn er niets bij. En het was zo warm en vochtig dat we geen oog dicht hebben gedaan. We vertrekken verder richting het zuiden en komen na een mooie rit, met minder jungle en veel groene vlaktes, bij het plaatsje Ndende ongeveer 50 kilometer van de Congolese grens. We willen een hotel, met airco en die vinden we ook (S 02.24.058, E011.21.270). Tot onze grote
schrik wil de auto niet meer starten. Ook al is het laat, Aarnout gaat nog naar de plaatselijke garage waar hij genoodzaakt is een nieuwe accu te kopen. Ondertussen is het onwijs gaan regenen. Het lijkt erop dat iemand emmers water uit de hemel gooit en we zijn oh zo blij dat we niet kamperen, want dat was een nat drama geworden.
De volgende dag vertrekken we richting de politiepost om ons uit te stempelen voor Gabon. We rijden het dorp uit verder richting de grens van Congo. Net voor de grens komen we bij de douane en daar wordt nog een x gestempeld, de beambte wil het inenting boekje zien (erg belangrijk als je het land uit gaat) en bij de volgende post wordt de Carnet gestempeld. Het kost even tijd maar we zijn Gabon uit, hebben een nog voller paspoort (de pagina's raken aardig op met al die stempels) en zijn klaar om Congo te betreden.

Gabon is een erg mooi land. We vinden het jammer dat we er zo snel doorheen moesten (Hannan en Paul moeten 1 april terug zijn in Engeland en aangezien we wel graag met ze willen reizen door de Congo's) anders hadden we zeker 1 van de parken willen bezoeken. Wat ons wel zwaar viel was de hoge vochtigheid, de hitte en daardoor de vele insecten. En dan was het niet eens de grote regentijd toen wij er waren. Ook was het prettig dat er niet zoveel (zichtbare) armoede in het land is en de mensen zijn erg
vriendelijk.

Terug naar overzichtspagina reports