Reports Ghana Januari 2005

10 tot 14 januari 2005, Bolgatanga, Tamale, Mole National Park
Het is al eind van de middag als we de grensovergangen hebben overwonnen. Het plan is om een bush camp te doen, maar het niet erg aantrekkelijke Sahel landschap in combinatie met de nog steeds aanwezige stof, maken deze optie niet erg aantrekkelijk. We besluiten toch maar een hotel te zoeken in Bolgatanga, ongeveer 50km ten zuiden van de grensovergang. We komen bij Sand Gardens Hotel (N10.47.363 W000.50.567), met een grote tuin en restaurant. Goed, behalve dat we daar voor het eerst ondervinden dat Ghanesen dol zijn op (luid) kletsen tot laat in de nacht en de televisie aan met hoogste volume. Na een lawaaierige nacht, gaan we s'ochtends via Tamale, richting het Mole National Park. In Tamale zien we de Engelse overlandtruck weer, die ook bij ons op de camping stond in Burkina Faso. Ook zij gaan naar Mole. In Tamale doen we wat boodschappen, we pinnen geld met ons VISA credit kaart, en proberen te internetten op een veel te trage verbinding zonder succes. Het laatste weg gedeelte naar Mole is erg slecht en de auto heeft het dan ook zwaar te voorduren. Eind van de middag staan we in Mole (N09.15.609, W001.51.329), waar we mogen kamperen op de kliff die uitkijkt op een waterpool, waar de olifanten komen drinken en zwemmen. Niets mis mee dus. Het is een heerlijke plek, met zelfs een zwembad. Het is jammer dat er nog steeds zoveel stof in de lucht hangt, want daardoor is het uitzicht een stuk minder. Voor West-Afrika is dit het droge seizoen en de bijbehorende stofwind wordt de Harmattan genoemd. De wind komt dan uit het noorden en brengt vanuit de Sahara de stof mee. We horen dat dit ieder jaar terug keert en ongeveer duurt tot februari. Afreizen naar de kust maakt ook niet uit, de stof is overal. Er zit dus niets anders op, dan dit, te accepteren, iets waar Afrikanen zo goed is zijn. (en wij niet... :-)).
We genieten een paar dagen in Mole. We gaan (half 7!!) in de ochtend mee met de wandeling, met een echte ranger uitgerust met geweer. We zien verschillende apen, antilopes, wilde zwijnen en we zien olifanten van heel dicht bij. Erg spannend. Tijdens de dagen in Mole onmoeten we leuke mensen en leren de (in totaal 20) mensen van de Engelse overlandtruck iets beter kennen.

13 en 14 januari 2005, Rond Kumusi
Dan is het voor ons echt tijd om richting de groene regenwouden en de zee te rijden. Vanaf Mole rijden we, deels weer via de slechte weg, richting Kintempo watervallen en de stad Kumasi. Eenmaal op het asfalt ontdekken we dat er minder goed klinkende rammel geluiden zijn ontstaan in de auto. Het lijkt erop dat de (in Mali gekochte) nieuwe schokdempers aan de voorzijde los zitten of niet goed zijn. Aarnout controleerd de boel en concludeert dat de auto niet uit elkaar zal vallen, maar dat we gauw naar een garage moeten. Even denken we erover om daarom maar eerst naar Accra te rijden en dan naar Cape Coast. We doen een korte stop bij de Kintempo watervallen, zien 1 mooie waterval, maar dit nogal vergane glorie plekje valt erg tegen. Omdat de rammel geluidjes steeds erger worden zoeken we onderweg een garage. We vinden een soort van openlucht garage met veel oude barrels en worden meteen geholpen onder toeziende ogen van alle (20) aanwezigen. Met veel vriendelijkheid, gelach en commentaar van alle aanwezigen worden er rubbers (gemaakt van autobanden) geplaatst op de schokdempers. En de rammel is weg!!! We zijn 50 km ten noorden van Kumasi en besluiten een poging te doen om in de bush kamperen. We zijn ondertussen, na 2 maanden woestijn en Sahel, in het groene deel van de Afrika terecht gekomen. Heerlijk, eindelijk groen en jungle. We rijden een willekeurig pad in, waar het erg mooi blijkt te zijn. Maar overal is bos en zijn planten, dus waar gaan we kamperen? Ach, dan maar op het pad zelf (N07.00.239, W001.41.866). We hopen dat er niemand langs hoeft met zijn auto. Behalve 1 te voet gaande man uit het naast liggende dorp komt er niemand langs die avond. In de ochtend worden we verwelkomd door verbaasde kinderen die onder weg zijn naar school en komen een man en een paar vrouwen nieuwsgierig bij ons kijken. Ze zijn erg vriendelijk, willen van alles weten en vinden het prima dat wij op het pad staan, alsof het de gewoonste zaak van de wereld voor ze is. "Wat jij wil" is vaak het motto in Afrika, of te wel ze vinden het wel best. Vroeg in de ochtend rijden we verder richting het zuiden. We hebben gehoord, dat de stad Kumasi 1 grote verkeers chaos is en besluiten deze stad geen bezoek te brengen. We nemen de westelijke "rondweg", doen nog pogingen een supermarkt te vinden wat niet lukt en rijden richtig Cape Coast. De weg is slecht en eind van de dag komen we aan bij Anomabu Beach Resort, een paradijsje in Ghana, vlakbij Cape Coast.

14 tot 20 januari 2005, Anomabo Beach Resort, Cape Coast en Elmina
We blijven 5 dagen bij Anomabo Beach resort (N05.10.275, W001.07.780), wat helemaal geen straf is. We kamperen er tussen de palmbomen, eten lobster in het mooie restaurant, liggen in de zon op echte stand bedjes, en zwemmen vollop in de golven met surfboardjes. De rust en het niets doen, doet erg goed en we merken hoe moe we zijn. We hebben ondertussen bijna 15.000km afgelegd in ruim 2 maanden en dat heeft toch wel de nodige energie gekost (niet dat we willen klagen, we zouden niet durven...). We ontmoeten leuke mensen bij het Beach Resort, waaronder een Nederlandse stel met 2 kinderen die in Accra wonen en werken. In deze 5 dagen bezoeken we Cape Coast en Elmina. In beide kust stadjes bezoeken we de grote forten die door Portugezen en Nederlanders gebouwd zijn rond de 15e en 17e eeuw. In de eerste instantie deels gebouwd in de tijd van de goud handel en later uitgebreid voor de slavenhandel. Beide forts zijn erg indrukwekkend om te bezoeken.

19 en 20 januari 2005, Kakum National Park, Domama, river Pra
Vanuit Anomabu vertrekken we naar het Kakum National Park waar het mogelijk is om een canopy walk te doen; 8 bruggen op een hoogte van ongeveer 40 meter hangen door het regenwoud. Onderweg eten we bij Hans Cottage Botel, een gaaf restaurant gebouwd in een waterpool met krokodillen. In het Kakum Park kopen we onze kaartjes voor de canopy walk, wat Aarnout ondanks zijn hoogte vrees toch graag wil proberen. Nou, hij heeft het geweten. Over smalle hang bruggetjes hangend aan bomen kun je het wel vergeten om je hoogte vrees te overwinnen. Maar hij heeft het afgemaakt, en de conclusie gestrokken dat Canopy niet zijn ding is. Kamperen in het Kakum park blijkt niet mogelijk te zijn met ons daktentje, dus gaan we alvast naar het dorpje Domama 40 km verder in het noordoosten. We hebben gehoord dat we vanuit daar een kano tocht over de rivier Pra kunnen doen. De tocht naar Domama is fantastich. We rijden door regenwouden en zien Afrikaans uitziende dorpjes met lachende kinderen, die ons gillend groeten met "umbrundi" (blanke man) en "how are you?" Domama, een klein dorpje, ligt in de middle of nowhere, zonder electra. We slapen in het dorp, bij het enige guesthouse (N05.22.476, W001.343.309). De kinderen vinden ons erg interressant en mensen komen langs om te groeten. Er wordt heerlijk Ghanees voor ons gekookt en we doen pogingen slaap te krijgen tussen alle geluiden van het dorp, die naast de kippen, geiten, huilende kinderen vooral bestaan uit luidsprekende mannen. Ondanks het lawaai is het erg bijzonder om in het dorp te verblijven. De volgende ochtend komt onze gids ons halen voor de rivier tocht. We maken een prachtige tocht naar de rivier, deels met de auto en deels lopend door het bos, via een afgelegen dorpje. Het binnenland van Ghana is prachtig, de rivier is erg mooi en de stilte is bijzonder. Na de rivier tocht lopen we terug naar de auto, zetten de gids af in het dorpje Domama en gaan terug richting de kust. We hebben het gevoel heel lang in het dorp te hebben gezeten en genieten na van de bijzondere tocht. Een echte aanrader voor iedereen, die naar Ghana gaat. Die donderdag middag rijden we richting Accra, om op 5 uur aan te komen bij Wendy's place in Kokrobite; 30 km ten westen van Accra.

20 tot 25 januari 2005, Wendy Place aan het strand in Kokrobite
Bij Wendy's Place (N05.29.739, W000.21.939) ontmoeten we opnieuw de mensen van de Engelse overland truck. En we komen John Wally weer tegen die we eerder hadden ontmoet in Bamako en met zijn motor onderweg is naar Kaapstad. Bij Wendy's is het super relaxed, 1 en al gezelligheid met andere reizigers, lekker eten in het restaurant, dansen en life music op het strand in het weekend. Helemaal goed dus. Vrijdagochtend gaan we voor 1 middag richting Accra, opzoek naar de Toyota Garage. Het geluidje aan de voorkant is er nog steeds, en we hopen dat we bij een echte Toyota Garage meer geluk hebben dan bij de bush mecanics, die zich tot op heden over onze auto hebben ontfremd. Het lukt om een afspraak te maken voor maandag. Die middag vragen we ook meteen de visums aan voor Togo en Benin. We doen boodschappen en komen daarna terecht in het beruchte chaotische verkeer van Accra. Na een lange file rit (waar doet ons dit aan de denken....???) komen we weer terug bij Wendy's Place. Aarnout heeft ondertussen steeds meer last gekregen van een aantal muggenbeten op zijn been, die zijn gaan infecteren. Het is zo erg dat alles is opgezwollen en lelijke zwerende wonden zijn geworden, met als gevolg dat hij moeilijk kan lopen en hij moeilijk kan lopen en zeker niet kan zwemmen. Gelukkig helpt Thomas, de rechterhand van Wendy, het te behandelen, en gecombineerd met rust gaat het heel langzamerhand wat beter. Alle vuiligheid moet uit de wonden "and then you are free" zegt Thomas. De nachten op de camping zijn verschrikkelijk warm en vochtig. De stof in de lucht is ondertussen aardig opgelost, maar heeft plaats gemaakt voor een hoge vochtigheidsgraad in de lucht. Welkom in het regenwoud. Toch maar een fan kopen voor in de tent....??
Zaterdagmiddag komt er opeens een Engelse landrover met daktent de camping op rijden. John Wally had ze al eerder ontmoet en ook Paul en Hanna gaan ook richting Kaapstad. Zij hebben ondertussen ook besloten om via Nigeria naar Kameroen te reizen en voelen er wel voor om samen te gaan. Hier zijn we erg blij mee, want we zoeken al een tijdje naar andere overlanders. We spreken af om elkaar 3 februari te ontmoeten in Parakou, in Benin.

24 tot 30 januari 2005, Accra
Maandag moeten we om 8 uur bij de garage zijn in Accra. Er zou enorme file zijn naar en in Accra, dus we vertrekken twee uur van tevoren en komen uiteindelijk om 10 uur aan. Na de nodige administratieve rompslomp gaan de monteurs aan de gang. Wij wachten geduldig bij de receptie, lezen een boek en schrijven en schrijven. Het nodige wordt gecontroleerd, maar het rammeltje is nog niet verholpen. Nu zou het de uitlaat zijn, woensdag klaar!!. De auto, met natuurlijk ook de tent hebben we dus een paar dagen niet tot onze beschikking; Oeps dat is raar, een paar dagen zonder ons "huisje". We halen wat kleding en toiletspullen eruit en bespreken de oplossing. Dus een hotel, we proberen er een paar maar die zijn vol of wel erg kostbaar We bellen Heleen, van het Nederlands stel dat we bij Anomabu Beach Resort hadden ontmoet en ons hadden aangeboden te komen logeren als we in Accra zijn. Maar ze is niet thuis. We doen een poging te doen Heleen te bellen op haar mobiel. Ze is meteen 1 en al hartelijkheid en gastvrijheid en natuuuurlijk kunnen we komen logeren. We zijn onwijs blij, want verlangen naar een fijne omgeving om even 2 nachten te blijven, ook omdat Aarnout nog steeds zo'n last heeft van zijn been. We nemen nogmaals de taxi en komen aan bij een prachtig, smaakvol ontworpen huis. Heleen komt later thuis met de kinderen en het is erg leuk om elkaar weer te zien. Edo zit in het buitenland voor zijn werk en komt over een paar dagen. We genieten meteen enorm van de gastvrijheid en de huiselijke gezellig. Als Aarnout zijn been laat zien, vind zij het erg verstandig dat hij naar een dokter gaat. Ze belt Arjan, hun (Nederlandse) huisdokter en de afspraak is geregeld. Nou, alsof het allemaal zo heeft moeten lopen, blijkt de infectie van Aarnout veel ernstiger te zijn dan we dachten. Het blijkt dezelfde infectie te zijn als Balkenende('s voet). Zitten met de voet omhoog, een zware antibiotica kuur, en een steunkous is de boodschap van dokter Arjan. Liefst enkele weken. Dit is even schrikken. Maar oh, dat Heleen vond dat Aarnout bij dokter Arjan langs moest gaan. Aarnout moet vrijdag terug komen, maar vind dat hij dan zaterdag echt verder wil met reizen. We zullen zien. Heleen vindt het prima dat we langer blijven logeren, waar we erg blij mee zijn. Wat fijn dat alles zo loopt en er mensen als Heleen en Edo bestaan...
De dagen die volgen zit Aarnout zoveel mogelijk met zijn been omhoog, we doen de was (wat een feest in een wasmachine), lezen veel, spelen met de kinderen, internetten en eten 's avonds gezellig samen onder de uitwisseling van veel leuke verhalen en ervaringen. Tussen door gaan we naar de kapper (bij het Golden Tulip...), vullen we de glasfles van ons keukentje bij en doen boodschappen. Om alle gastvrijheid niet zomaar voorbij te laten te gaan, tonen wij onze kookkunsten aan Edo en Heleen en hebben een gezellige vrijdagavond. Aan sommige mooie dingen komt een x een eind, en zo ook aan ons verblijf bij Edo en Heleen en hun kinderen. Aarnout's been gaat weer een stuk beter en zaterdagochtend zijn we klaar voor vertrek. Het voelt erg vreemd om weg te gaan en weer de wijde Afrika wereld in te trekken. Na de afscheid en uitzwaai sessie rijden we Accra uit, richting het Volta meer en de Wli watervallen.

30 en 31 januari 2005, Wli Waterfalls
Als we vanuit Accra richting het noorden rijden wordt het al snel heuvelachtig en mooi groen. We doen een lunch stop bij de Akosombo dam in het Volta meer. Dan rijden we door richting Wli. Het is een prachtige rit die via de groene heuvels door dorpjes gaat met veel mooi geklede mensen. Eind van de middag staan we bij Wli Waterfall lodge (N007.08.973, W000.35.318), een lodge van een Duits echtpaar, met uitzicht op de bergen. We kamperen hier, brengen onze laatste nachten door in Ghana en bezoeken de grote waterval. Maandag 31 januari vertrekken we via Hohoe (om nog te tanken) naar het grensplaatsje Dafor. De grens overgang verloopt zonder problemen en voor we het in de gaten hebben moeten we weer Frans spreken en staan we in het groene bergachtige deel van Togo!
We hebben drie weken rond gereisd in Ghana en hebben genoten. Het land heeft ons veel goeds gebracht; ontmoeting met leuke mensen, rust, comfort, strand en een prachtig groen binnenland. De Ghanezen zijn erg vriendelijk en groeten je vaak met "Welcome (in Ghana)", wat erg leuk is. De hoofdstad Accra heeft ons verbaasd; met haar strakke asfalt wegen, vele auto's, supermarkten, garages en ATM automaten is het de meest ontwikkelde stad, die we tot we tot nu toe hebben gezien in West-Afrika.

Terug naar overzichtspagina reports