Reports Kameroen Februari 2005

10 tot 15 februari 2005, grensovergang Kameroen, Rumsiki
Na de grensovergang van Nigeria naar Kameroen rijden we over een prachtige bergachtige weg. Het is al laat en besluiten om een bush camp te maken. We vinden een mooie plek op een hoogte van 1000 meter. Dus een heerlijk koele nacht (ong 15 graden... :-)). 's Ochtends worden we wakker terwijl koeien met twee herders dicht bij ons grazen. We doen een ontbijtje en rijden via een prachtige piste richting het noorden. We komen aan in Rumsiki, waar we voor zaterdag of zondag hebben afgesproken met onze Engelse medereizigers van Nigeria. We vinden een hotel met een prachtig uitzicht en mogen er kamperen. We kijken uit op een gebergte met hele aparte vormen. Ik (Janita) voel mij niet echt lekker en we nemen daarom flink onze rust met niets doen en in een rustige tempo doen we de gebruikelijke klusjes (kleding wassen, auto checken...). Jammer genoeg steekt de Hammatan, met veel stof in de lucht, weer op. Onze medereizigers komen niet opdagen en we kunnen alleen maar concluderen dat zij hun visum niet hebben kunnen krijgen en dus niet naar Rumsiki komen. We hebben met ze afgesproken ze dan te ontmoeten op 20 februari in Youande, de hoofdstad van Kameroen. Na een lang weekend Rumsiki vinden wij het tijd om te gaan. Zoveel is er nou ook niet te beleven. Op naar Parc des Elefants.

14 februari 2005, Mokolo, Garoua, Parc des Elefants
We maken een lange tocht over piste en over asfalt (met veel potholes), doen boodschappen in Garoua (en vinden kaas!!!!) en komen eind van de dag aan bij Per en Isabelle in Parc des Elefants. We worden hartelijk door ze ontvangen en genieten (met drankje) van het prachtige uitzicht. Per is een Noorse arts, opgegroeid in Kameroen en is 13 jaar geleden begonnen om olifanten terug te krijgen naar het gebied. En dat is gelukt. Er zijn ondertussen zo'n 600 olifanten, naast leeuwen, luipaarden, antilopes, slangen, veel soorten apen en natuurlijk veel soorten insecten en kleine beesten.
We eten die avond samen met Per en Isabell wild zwijn en antilope bij het kampvuur!! Echt geweldig. Dit is romantisch Afrika!!!!
Kamperen met ons tentje is niet mogelijk, want er lopen 's nachts luipaarden en soms leeuwen rond. De volgende ochtend maakt Aarnout een wandeling door het gebied en ziet olifanten. Ik slaap lekker uit, want voel mij nog steeds niet geweldig. Behalve dat de rekening voor een nachtje met diner erg hoog was bij Parc des Elefants hebben we het erg leuk gehad bij Per en Issabel. We waren vergeten dat het Valentijnsdag was, maar hebben toch een bijzondere dag gehad.

15 tot 17 februari 2005, Ranc de Ngaoundaba
We hebben gelezen dat ten zuiden van N'Gaoundere een ranch op 1200 meter hoog ligt waar je kan kamperen. Lijkt ons een goede plek. Eind van de dag, tegen al onze principes in, in het donker, komen we aan bij de ranch. Blijkt dat we niet mogen kamperen en een kamer moeten nemen. We hebben geen keus, want ergens anders naar toe rijden is geen optie. Het is er wel erg mooi, met een prachtig gebied om te wandelen, wat we dan ook doen de volgende dag. Jammmer genoeg is de Franse eigenares niet echt aardig, we zijn verplicht al het eten en drinken in het restaurant te nuttigen, het matras van het bed is volledig doorgezakt en dat alles voor veel te veel geld. Geen aanrader dus.

17 februari tot 23 februari 2005, rit naar Yaounde
Het is tijd om richting Yaounde te rijden, aangezien we daar de 20ste februari hebben afgeproken. Het wordt een lange rit van drie dagen over slechte wegen. Het is wel een prachtige rit door de heuvels en we zijn ook erg blij als we eindelijk in het groene deel komen, maar de weg is zodanig slecht dat het een bepaald moment geen pretje meer is (waarom wilden we ook alweer naar Afrika....???). Er zitten kuilen in de weg waar je gewoon drie ezels in zou kunnen begraven en in het regenseizoen lijkt het ons dan ook volledig onbegaanbaar. Alle drie nachten maken we een bushcamp, die alledrie erg mooi zijn.
Vrijdag middag laat komen we aan in Yaounde, bij de Presbyterienne Mission. Super plek voor in de stad. John, de Engelse motorrijder is er al, en we zijn blij om hem weer te zien. Die avond gaan we een hapje eten om de hoek met een Ier en Zuidafrikaan die met het openbaar vervoer door Afrika reizen (erg bewonderingswaardig vinden wij). Het is heerlijk om weer in de bewoonde werld te zijn met asfaltwegen, straatverlichting, bakkers met lekkere broodjes en heerlijke taartjes, restaurants, internet shops enzovoort. Zo slecht is het luxe leven toch niet... :-)

Zaterdag komen Paul en Hannah ook aan. Ook zijn de (Nederlandse) Jeffrey en Paula met hen mee gereisd. Zij denken er nog over na om ook met ons mee te reizen door Gabon, Congo, Congo DRC en Angola. Het is een goed weerzien met Paul en Hannah en we maken plannen voor de komende dagen. Onze auto en ook die van hen moeten geserviced worden, we moeten visums halen voor Gabon, (1e) Congo, (2e) Congo/DRC, boodschappen doen, internetten, geld halen, autoverzekering regelen, kleding wassen.... Genoeg te doen.

Maandag 21 februari 2005 halen we een (wereld???)record; drie visa op een dag gescoord in Afrika. Uniek!! Het hoogtepunt was toen we aan het eind van de dag bij de Ambassade van Congo kwamen en de desbetreffende medewerker zei hij ons mee zou nemen naar het huis van de ambassadeur en
dat we daar het visum zouden krijgen. We werden keurig ontvangen in het grote huis van de ambassadeur, mochten wachten in zijn woonkamer, werden vriendelijk verzocht elk 50.000,- CFA (=75,- eurootjes) te betalen (het bedrag dat iedereen betaald voor het visum van Congo) en stonden een half uur later buiten met nog een visum in ons paspoort. Wij denken dat hij naar een goed restaurant ging die avond...

23 februari tot 25 februari 2005
Alles is geregeld, we gaan richting Gabon. We zijn met drie auto's, want Paula en Jeffrey zijn meegereisd. John is op zich zelf gegaan met de motor, want voor hem is het tempo van de auto's te laag. Over de slechte wegen met veel gaten gaat hij veel sneller met zijn motor. Hopelijk zien wij hem weer in Libreville, in Gabon. Die dag halen we de grens niet en doen een bushcamp en koken zelf. De volgende dag komen we aan bij de rivier die de natuurlijke grens vormt tussen Kameroen en Gabon. De grensformaliteiten duren een eeuwigheid, want ook hier is het grote schrift heilig verklaard. Al onze gegevens (zes paspoorten) worden bij drie verschillende posten opgeschreven in dat beruchte schrift. Ook vinden ze hier opeens dat de auto nagekeken moet worden en dat ze ons gele GGD boekje met
inenting moeten zien. Wij snappen er niets meer van. "Wij gaan het land uit, wij gaan weg, wij komen niet meer terug, lieve grensbeambten....." Waarom dan al die moeite? Waarschijnlijk moet je Afrikaan zijn om hier de logica van in te zien... :-)

Wij vonden Kameroen erg tegenvallen. Misschien lag het aan ons verwachtingspatroon, wie zal het zeggen. Wij vonden de Kameroense mensen niet bepaald aardig en we hadden ook het idee dat ze niet op toeristen zitten te wachten. Het land is mooi door de bergen en het groen in het zuiden. Maar de wegen zijn een drama en de controleposten doen soms lastig. In het noorden van Kameroen werden we weer achtervolgd door de stoffige Hamattan. Het is geen land wat wij bewust nog een x zouden bezoeken.

Nog een algemene tip, mocht je ook zo'n reis gaan maken. Neem een paspoort met extra pagina's. Elke visum kost een pagina. En daarnaast zijn Afrikaanse beambten dol op (meerdere) stempels zetten in je paspoort, als je het land in gaat en weer uitgaat.

Terug naar overzichtspagina reports