Reports Marokko en West-Sahara

Marokko
14 en 15 november 2004, Cueta - Chefchaouen
Allebei zijn we en beetje beduusd maar, algauw zit Janita te kraaien dat we dan eindelijk in Afrika zijn en dat het allemaal zo mooi en spannend is. Kennelijk hadden we verwacht dat er hier alleen maar dustroads zouden zijn maar er is overal asfalt en wegversnellers.Toch weer ff klunzen met de GPS, maar al snel vinden we de weg naar Chefchaouen, waar we onze eerste campside zullen houden. (Camping Azilan in Chefchaouen met waypoint N 35 10.541' W005 16.009') Dit is voor ons extra spannend omdat we nu alle uitrusting voor het eerst hier gaan gebruiken en ook weer in de tent slapen. Waarschijnlijk zijn wij de eerst overlanders met echte donzen dekbedden. Heerlijk!! Toch een koude onrustige nacht. De volgende ochtend is er volop zon met weliswaar een fris windje maar we besluiten toch buiten op het terras te ontbijten, met ei uit eierdoosje dat Janita met veel moeite toch nog voor mij heeft kunnen kopen. We blijven vandaag, ik (Aarnout) ga wat rommelen aan de auto en speur naarstig naar rammeltjes die mij enorm irriteren tijdens het rijden. Janita niet, zij vergaapt zich aan het landschap. Kunnen we ruilen? `s Middags bekijken we de stad, struinen wat rond eten couscouscouscous ofzo en besluiten dat we de volgende dag naar Fes gaan.

16 en 17 november 2004, Fes
Aan het eind van de middag komen we na een lange tocht vanuit Chefchaouen aan in Fes. We hadden bedacht om het laatste deel naar Fes via wat kleine weggetjes te rijden. Verdwalen we zo ongeveer.... Maar het is mooi onderweg en en (ook niet geheel onbelangrijk) krijgen we steeds meer handigheid met het gebruik van de GPS. We rijden de camping op bij Fes (Camping International met waypoint N 33 59.942' W004 58.140') rijdt op dat moment een Toyota Landcruiser met Nederlands kenteken ons tegemoet. Die zelfde avond komen we met Jan en Mirjam aan de klets en spreken af om de volgende dag samen Fes in te gaan, in gezelschap van een gids die zij al hebben besproken. Zij (met website www.janenmirjam.nl) zijn voor 6 maanden op reis en reizen via West Afrika naar Ghana. In Ghana verkopen ze hun auto en vliegen dan terug naar Amsterdam.
9 uur sochtends. Op naar de Medina. Het weer is prachtig. De oude binnen stad van Fes is heel bijzonder, met kleine smalle straatjes, Moorse architectuur van Anadalusie, en natuurlijk de prachtige verfbaden voor het kleuren van het leer. Maar wat het meest op valt zijn de geuren, lekkere geuren van hout, wierook, eten, specerijen... Het is gezellig met zijn vieren, en de gids Aziz is erg leuk. Tussen de bezienswaardigheden drinken we koffietjes en (munt) thee en gaan we heerlijk eten. Die avond op de camping zetten we onze autoos dicht bijelkaar, en om de kou nog meer te trotseren gaan de mannen hout sprokkelen en maken een kampvuur. Gecombineerd met een heerlijke pasta met saus, whiskey en Bailey's hebbben we een heerlijke avond.
Na nog een zeer koude nacht, worden we wakker met een strak blauwe lucht en en warme zon. Ik geloof dat er niets anders op zit dan te gaan wennen aan de koude nachten. Bij het Atlasgebergte schijnt het nog erger te worden met de nachtelijke kou. We ontbijten de ochtend met zijn 4en, pakken op ons gemakje de boel in, zitten een beetje in de zon, besluiten waar we naar toe gaan en nemen afscheid van Jan en Mirjam. Wij reizen die middag verder af naar het zuiden. Het is een prachtige rit. Door een soort rode woestijnvlakte, omringt door bergen, dorpjes waar de tijd is blijven stil staan, bestelbusjes volgeladen met dieren of andere goederen, mannen en kinderen op volgeladen ezels.

18 november, Midelt en Merzouga
Eind van de dag komen we aan in Midelt. We zien sneeuw op de bergen liggen en blijken op een 1900 meter hoogte te zitten. Het is koud!! Slapen is geen succes die nacht (te koud) en vertrekken de volgende dag richting het zuiden, langs het Atlas gebergte , naar Merzouga bij Erfoud. De weg naar Erfoud is prachtig, we rijden door een soort Grand Canon, langs rood kleurige dorpjes, valleien met veel palmen en een lange weg met aan beide kanten rode aarde. Langzaam komt het woestijn gevoel en zien we voor ons prachtige zandduinen. We zijn in Merzouga. We vinden een waanzinnig mooie camping (Ksar Sania met Waypoint N31.05.080 W004.00.450) bij een erg mooi ingericht hotel, zandduinen op de achtergrond, een zwembad, naast een camp met nomadententen en een heerlijke lounge om in te relaxen. Het leven is zo slecht nog niet...
We besluiten twee nachten in Merzouga te blijven en een dag een soort proefrit te maken door de woestijn. Een kleine oefening kan geen kwaad, want we hebben bedacht een route te gaan doen uit het boek van Chris Scott, Shara overland, langs de grens van Algerije, door de Marokkaanse woestijn.

19 November, Merzouga
De proefrit door de woestijn. Het lijkt wat overmoedig om direct het zand in te duiken met de auto, vooral na alle waarschuwingen van diverse professionele terreinrijders en zeker niet zonder begeleiding. Dus rijden wij op ons gemakje als eerste diep het zand in. En zie daar, Allah is met ons en ik herinner me de eerste regel van de Koran om door het zand te rijden: als het niet gaat dan moet je terug. Nou zitten er in die auto allerlei pookjes en knoppen die briljante systhemen in werking zetten. Dus ik pruts wat en zie daar, als op een vliegend tapijtje rijden we weer met het zelfde gemak wer uit het zand. Verder gaat alls fout. we vinden de goede weg niet, zijn verdwaald in allerlei piste en krijgen onze eerste lekke band. Na veel geploeter rijden we direct terug naar de eerste garage?? Band gerepareerd, geen prachtige tocht, niet in het zwembad en geen tukje gedaan.

20 en 21 November, Merzouga richting Zagora
We vertrekken voor ons doen vroeg: 9.30 uur Prachtig weer, niet te warm en we passeren prachtige landschappen. Wat goed gaat is dat Janita inmiddels heeft uit gevogeld hoe het moet met de GPS. Zonder dat ding is zo`n tocht uitgesloten.Toch laten we ons weer door een jongetje verleiden want hij zegt dat we die kant op moeten, door het dorp terwijl de GPS iets anders zegt. Na het dorp veel zand, tot aan de assen. Regel 1; terug en dat lukt maar net. De camping waar we doorheen zijn gereden en waar de campingbaas ons uitnodigde om thee te komen drinken die ik afbekte rijdt uiteindelijk een heel stuk mee om ons weer op het goede spoor te krijgen. Voor de duidelijkheid; een camping hier is een bord met daarop de aanduiding camping, grond genoeg en een Marokkaan die denkt op deze manier rijk te worden. Au revoir. We rijden verder, weer jongetjes en genoeg ezels. Rond een uur of 4 rijden we door een dorpje, weer jongetjes en 1 meisje dat naar de auto wijst. Buiten het dorpje toch ff stoppen: 2 lekke banden!!. Het duurt niet lang voordat er wel 10 kereltjes zijn die allemaal als eerste onder de auto willen om te helpen met met krikken, graven etc. Allervriendelijkst en ik vind het natuurlijk allang goed dat ik niet met dat enorme torso van mij onder die auto hoef. Ze plakken zelfs de band en we krijgen thee. We denken ze maar wat geld te geven en vragen als formaliteit wat het kost met de gedachten dat het allemaal zo aardig en spontaan was. 30 euro!! Ik geef ze 10 euro en ga weg, geven de meest betrouwbare en engels sprekende een lift naar het volgende dorp alwaar wij ook mogen overnachten op het terrein van natuurlijk weer een neef. Het hele land hier is namelijk neef van elkaar. Verder heel vriendelijk: met handen en voeten praten en eten (Waypoint N30.41.579 W004.40.797). `s Morgens bijtijds weg, nieuw record, 9.15. De schrik zit er goed in, in 2 dagen tijd 3 lekke banden. We rijden dus erg voorzichtig. Afwisselend landschap, zeer Afrikaans tot erg saaie steen woestijnen. Laat komen we aan, het is al donker, restauranneke gezocht, eten en naar bed.

22 November, Zagora
Rustdag en vooral banden reparatie dag. Daar zijn we dus de hele dag zoet mee en zien pas rond 4 een beetje van de omgeving en krijgen toch weer een lekke band snel terug en dan maar een nieuwe gekocht (1 van de reserve wielen). Weer geen uiltje knappen, geen wandelingetje of andersinds relaxte momenten. Het plan is om morgen naar Agadir te gaan en daar 2 nieuwe goede achterbanden te kopen die hier niet verkrijgbaar zijn. Wel hebben we bij de plaatselijke farmaceut en watertje en een smeerseltje kunnen kopen voor Janita d`r ogen waar ze sinds ons vertrek nog steeds veel last van heeft.


23 tot 27 november 2004, Zagora en Agedir
We besluiten om op ons gemak van Zagora naar Agedir te rijden en onderweg de omgeving te bekijken. En dat is zeker de moeite. De weg gaat door de Draa Valley, langs de rivier de Draa en overal zien we prachtige palmboom plantages, grote uit leem opgebouwde huizen en berber dorpjes in de bergen. We overnachten op een mooie camping in Taliouine (N 30.31.399' W007.53.622'), met zwembad en eten in het restaurant van de camping. Blijken we weer een lekker band te hebben die avond. De 2e hands band, die we in Zagora hebben gekocht blijkt niet goed te zijn. Zowel de garage in Merzouga als de garage in Zagora hebben ons opgelicht en niet de juiste (binnen)banden verkocht. We hebben beiden flink de balen van de banden toestand.
Donderdag 25 november komen we aan in Agedir en gaan meteen op zoek naar garages. Omdat ze allemaal dicht zijn van 12 tot 15 uur, gaan we eerst lunchen. Het is een aardige stad en doet erg Europees aan voor Marokaanse begrippen. Die middag gaan we op zoek naar de banden. Het blijkt nog niet zo eenvoudig te zijn. Dan ziet Aarnout bij de Honda garage BF Goodrich banden in de etalage staan. Daar blijken ze 4 stuks BF Goodrich All Terraine banden te hebben, het type dat wij zoeken. Alleen niet in de goede maat. We zoeken verder. Bij de Mazda garage worden we aangesproken door een Marokkaanse man, die in Nederland woont en nu op vakantie is in Agedir. Hij gaat de rest van de middag met ons mee op zoek naar de juiste banden. We vinden bij een garage 2 BF banden met de juiste maat. We onderhandelen over de prijs, maar met weinig succes. We gaan langs bij de Bridgestone garage, waar ze de juiste maat hebben, maar we twijfelen toch over dit merk. Aan het eind van de dag gaan we vermoeid naar de Camping in Agedir (Waypoint van deze zijn we vergeten op te nemen). Een niets bijzonders camping, met een hoog gehalte aan Franse en Italiaanse Campers inclusief schotel Antenne, midden in de drukte van het stadsverkeer. Die avond komen er 3 Nederlandse vol met stickers geplakte auto's de camping op rijden, die mee doen aan de Amsterdam-Dakar Challange race. Gezellig lui. We zitten tot laat met ze te kletsen en te drinken, hetgeen ons niet in dank wordt afgenomen door de camper gasten die al om 8 uur naar bed gaan.
De volgende dag gaan we toch weer terug naar de Honda Garage, om te kijken wat daar de mogelijkheden zijn. De eigenaar, die erg behulpzaam is, begrijpt het probleem van de maat en hij gaat bellen om te de juiste maat te krijgen. Het lukt. En om de auto op volledige oorlogsterkte te krijgen, ook maar de vering en schokbrekers achter vervangen (les amortiseurs sons morte). Zaterdagochtend wordt alles erop gesleuteld. Met nieuwe BF!! banden, vering en schokbrekers achter vertrekken we richting. Op de valreep halen we boodschappen in een gigantische supermarkt, net buiten Agadir. Laat in de middag arriveren we bij Guelmim in de buurt (N 29.05.731' W010.01.061' in Abainou). Aardige camping, rustig, met zwembad binnen met warm water.

28 november tot 2 december 2004, Laayouine en Dakla Westelijke Sahara
Zondag 28 november: Het landschap is dor en verlaten, of nee toch niet. Deze dag worden we vergezeld door miljoenen sprinkhanen, zo groot als kleine vogeltjes. Zo ver je kunt kijken : sprinkhanen. Deze avond besluiten we dan ook in een hotel te gaan (N 27.06.001' W013.24.689'). De omgeving is desolaat en erg ongezellig. Het hotel ook. Eten in de havenstad Laayouine, waar men geen woord Frans spreekt en wij geen Marokkaans. We krijgen toch te eten en zowaar niet slecht. `s Morgens op naar Dakhla, weer een dag over asfalt in een dor woestijnlandschap. Wij vragen ons af waarom Marokko en Mauretanië hier strijd over hebben; er is niets, zand en stenen. We besluiten dan maar dat het om de eer gaat.
Bij Dakhla aangekomen, beslissen of een naargeestige eenzame camping of en beachcamp (N 23.54.057' W015.47.262') waar zowaar wat andere toeristen zijn. Het wordt de laatste en blijkt een goede beslissing, aardige en behulpzame mensen, een Fransman die we ook in Agadir gespot hebben is hier ook en blijkt ook naar het zuiden te gaan. Hij heeft veel reiservaring in Noord-Afrika, dus horen we hem uit. Wat een heerlijke plek alle rust, prachtige zonsondergang en tot mijn stomme verbasing is de opgang al net zo mooi. We besluiten nog wat te blijven om ook een beetje bij te komen na alle inspanningen met de banden en ons rustig voor te bereiden op Mauritanië. Daar hoort bij wat oefenen in het zand met de nieuwe banden. Zand genoeg dus al gauw zitten we vast. Vissers helpen duwen en met veel geploeter komen we er weer uit. Conclusie is dat het met zo'n zware auto door het zand niet lukt. Op de terugweg zijn we toch wat aangeslagen. We doen nog een klein stukje offroad een komen op deze verlaten plek de Fransoos tegen. Samen duiken we met frisse tegenzin het zand in en gelukkig zit Michelle al gauw vast. Hier lukt het dus gewoon niet. Op naar andere zandplaatsen, we volgen Michelle en het gaat ineens prima. We hervinden onze moed en krijgen er zowaar lol in. Eigenlijk crossen we wat door de duinen en leren het terrein en de auto kennen. We sluiten de rit af bij een natuurbron, waar we de auto schoonmaken, douchen en scheren.
1 december 2004. De laatste dag in Dakhla op het strand. We relaxen vandaag. We schrijven deze tekst en zoeken fotootjes uit voor de website. Doen wat inkopen. Gaan naar een internet cafe om onze mails te lezen. Besluiten de zandplaten van het dak te halen en op een plek te leggen waar we gemakkelijker bij kunnen als we vast zitten in het zand. Lezen sites van andere Overlanders, hoe het hun is vergaan in Mauretanië. En verstoppen onze eurootjes en onze alcoholische drank. Wij zijn klaar voor Mauretanië.



Terug naar overzichtspagina reports