Reports Mozambique, September 2005

12 september 2005, Grens overgang en Ponto de Ouro
Als we de grens met Zuid-Afrika over zijn mogen we Portugees praten, zijn er geen asfalt wegen meer, is alles weer heel Afrikaans en hebben we de keus uit drie zandwegen. We kiezen voor de weg richting Ponto do Ouro. Uiteindelijk blijkt het heftige zand mee te vallen en rijden we door een prachtig duingebied. We rijden een beetje op de gok, want er lopen overal zandwegen. Zoals altijd komen al die wegen uiteindelijk op hetzelfde punt uit..
Ponto do Ouro is een aardig klein dorpje, met een prachtig strand aan de Oostindische Oceaan en ligt in het meest zuidelijke puntje van Mozambique. We zoeken een plekje op de plaatselijke camping direct aan het strand (70,- Rand p.p.) (......).
Een prachtig plekje, met op loopafstand leuke restaurantjes. Wat willen we nog meer...
Die middag scharrelen we wat rond. We gaan op zoek naar een boottochtje om dolfijnen te zien, maar
aangezien ze bezig zijn met onderzoekers, is de eerste mogelijkheid is pas over drie dagen. Duiken schijnt ook fantastisch te zijn in Ponto do Ouro, maar we besluiten dat te doen in het meer noordelijke deel van Mozambique.
Als we wat gaan drinken bij een ...... raken we aan de klets met Patrick en Collet uit Durban ZA. Het is erg gezellig en voor we het weten doen we mee aan de Zuidafrikaanse gewoonte, alcoholische drankjes drinken. 's Avonds barbequen en eten we samen voor hun chalet met op de achtergrond het geluid van de zee! De volgende dag worden we wakker met uitzicht op de blauwe zee, alleen blijkt de zon achter grijze wolken te zitten en het begint zelfs te regenen. We besluiten dat we maar beter kunnen vertrekken. Als we Patrick en Collet gaan groeten besluiten we toch te blijven en de volgende dag samen te vertrekken richting Maputo of Santa Maria. Uiteindelijk vermaken we ons prima die dag. Aarnout doet een poging om te vissen, maar verliest al gauw zijn aas en haak. Zonder blijkt erg moeilijk te worden. Dat wordt dus uit eten....
We gaan 's middags met de Landrover van Patrick rondrijden (eigenlijk tegen al onze principes in om in een Landrover te zitten), om de zogeheten Landrover hill (een klein zandduintje...) op te rijden. Patrick doet er 10 x over voor hij boven is, maar we hebben een hoop plezier. En... wij zijn weer eens blij met onze Toyota! 's Avonds eten we heerlijke gamba's en vis in een van de leuke tentjes in het dorpje.

14 en 15 september 2005, Cape Santa Maria, Elephant reserve
Acht uur 's ochtend vertrekken we samen met Patrick en Collet richting het Maputo Elphant Reserve om vervolgens naar Cape Santa Maria te gaan. Dit plaatsje ligt op het noordelijke puntje van het schiereilandje ter hoogte van Maputo. De wegen naar de ingang van het park bestaat wederom uit zand en door de golven in de weg krijgen we het gevoel dat we in de achtbaan zitten. Bij de gate blijkt dat we 210,- Rand moeten betalen. Veel te veel geld. Waarschijnlijk bedacht door een Afrikaan die
zoals altijd vind dat een toerist in een land woont waar het geld aan de bomen hangt. Maar goed wij willen graag naar Cape Santa Maria, dus betalen we netjes. Het is qua natuur een prachtig park, alleen zoals al was voorspeld zijn er, op drie duikertjes na, geen beesten te bekennen in het park. Alle beesten schijnen tijdens de oorlog te zijn opgegeten.
De route door het park en de duinen is erg mooi, maar wel zwaar. Maar zoals altijd ploetert ons autootje op zijn gemakje door het zachte zand. En als we na drie uurtjes (vanaf de ingang) bij het noordelijke puntje aankomen zien we een caraibisch blauwe zee met een mooi strand. Jammer genoeg kunnen we nergens kamperen, al is er wel een camping in aanbouw, maar ja daar hebben we nu niets aan. Via een connectie van Patrick kunnen we 1 nacht voor een leuk prijsje (100,- Rand p.p.) logeren in een tenten
lodge aan het strand. 's Middags genieten we van het blauwe water en doen we pogingen om te snorkelen. 's Avonds maken we een kampvuur en een barbeque op het strand... Ons hoor je niet klagen...

15 en 16 september 2005, Catembe, Maputo
Aangezien de eigenaar van de lodge zijn papieren niet in orde heeft en net door de Mozambicaanse politie daarop is aangesproken kunnen we jammer genoeg niet langer blijven. Dus maken we ons gereed voor de tocht terug via de ingang van het Elephant reserve. Ook vandaag geen beestje te zien, laat staan een olifant (hadden ze niet ergens te veel Olifanten??). Als we weer door diep zand een heuvel
oprijden blijkt dat onze koppeling niet meer helemaal goed werkt. We hoeven nog net niet te duwen, maar we besluiten dat als we in Maputo zijn naar de Toyota garage gaan. Vanaf de ingang van het park vervolgen we de (zand)weg tot we op een bepaald moment asfalt (met potholes) krijgen. Bij aankomst Catembe kunnen we de mooie skyline van Maputo zien. Net New York, maar dan net even anders....
Vanuit Catembe nemen we de veerboot (50,- Rand in totaal), wat zoals altijd in Afrika een hele happening is. Het is altijd weer knap hoeveel auto's ze op een klein stukje kunnen krijgen. En ook al kost dat even wat tijd, dat is geen issue.
We rijden Maputo in, waar Patrick en Collet mee rijden naar de Toyota garage. We spreken af dat we ze later zien bij een bepaald restaurant, wat uiteindelijk later niet blijkt te lukken. De garage bekijkt de koppeling en geeft aan dat deze vervangen moet worden. Ze kunnen meteen beginnen en zijn de volgende dag klaar. We doen verplicht een nachtje Maputo en worden naar een Hotel 2001 ($50,- voor een kamer) gebracht. Een aangenaam modern hotel in het centrum. Ondertussen is het al laat en zijn we moe. We eten bij het restaurant om de hoek en duiken ons hotel bed in. Het is erg vreemd om op een hotelkamer te slapen in plaats van in ons tentje...
De volgende dag verkennen we de binnenstad. Maputo is een aardige, relaxte stad gelegen aan de zee en is voor Afrikaanse begrippen vrij welvarend. 's Middags is de auto klaar en rijd weer als een ... Toyota. We rijden zo gauw mogelijk de stad uit en komen net voor het donker bij Casa Lisa aan, een camping/lodge circa 60 km ten noorden van Maputo (50,- Rand p.p.).

17 tot 21 september 2005, Inhambane, Barra
We hebben besloten onze laatste dagen in Mozambique naar Inhambane te gaan en Beline en Xai-Xai over te slaan. We willen donderdag terug zijn in Pretoria, zodat we genoeg tijd hebben om uit te zoeken waar we onze auto achter moeten laten en tijd hebben om schoonmaken voor de verkoop. We hebben dus nog vier dagen. Het blijkt toch een hele rit te zijn naar Inhabane. Het is 450km vanaf Casa Lisa, maar door de vele wegopbrekingen, vrachtauto's en verdere oponthoud doen wij er ruim acht uur over. We rijden een rondje door het stadje Inhambane en rijden dan door naar Barra. Hier willen we in de eerste instantie naar Barra reef, maar het water (t.g.v. vloed) staat zo hoog dat je er alleen zwemmend kan komen. En dat kan een Toyota niet...
Later blijkt dat je bij Barra Reef super kan duiken, maar niet kan kamperen (foutje in de LP). Bij navraag
naar een camping worden we gestuurd naar de vuurtoren. We trotseren nog een paar duintjes met diep zand en komen op een prachtige plek uit, aan het strand en uitzicht over de blauwe zee. Behalve de honden is er alleen niemand. Maar we kunnen geen boe of bah meer zeggen, zodat we besluiten hoe dan ook hier te blijven. Weer terug is even geen optie. Als er dan een Mozambicaan komt, die er uitziet als bewaker, vragen we in onze beste portugees of we hier kunnen blijven en hij vind het prima. Tegen een uur of acht komt de eigenaar. Wouter blijkt een Nederlander te zijn die al 30 jaar in ZA woont en sinds
een tijdje samen met een Zuidafrikaan deze camping bezit; www.barralighthouse.com.
Wij hebben uiteindelijk drie geweldige dagen bij Wouter. Iedere avond zien we een prachtige zonsondergang, en drinken we een drankje in het restaurantje waar het altijd erg gezellig is. We snorkelen, liggen in de zon en maken een waanzinninge duik bij Barra Reef (www.barrareef.co.za). Het koraal is schitterend en de diversiteit aan (grote) vissen is adembenemend (niet zo handig onder water). De laatste avond eten we onze buiken vol met heerlijk gamba's, vis en inktvis klaar gemaakt door de
barman van de camping. Als we de vierde ochtend bij Barra Lighthouse afscheid nemen van Wouter kunnen we alleen maar hopen dat we hier heel gauw weer terug zijn. Wat een wereld plek!

21 en 22 september 2005, Grensovergang Komatipoort Zuid Afrika
Om half zes gaat de wekker. Het plan is om zo vroeg mogelijk te vertrekken (en dit is heel vroeg voor ons...), want we willen in een dag naar Nelspruit in ZA rijden. We kunnen goed doorijden, de route is wederom prachtig met veel groen en (palm)bomen. Rond drie uur 's middags rijden we Maputo in en via de westkant van de stad rijden we de snelweg naar Komatipoort op. De grensovergang bij aan de Mozabikaanse zijde is hectisch. Er staan lange rijen Afrikaanse mensen. We dringen een beetje voor (als echte blanke westerlingen voor wie natuurlijk tijd wel een issue is) en krijgen onze stempels. Bij de Zuidafrikaanse zijde is het een stuk rustiger en mogen we ook nog in een chemiebak gaan staan die voorkomt dat we mond- en klauwzeer Zuid-Afrika in smokkelen. En natuurlijk worden de auto doorzocht op koeien, geiten, kippen...

En dan staan we na tien waanzinnige dagen weer in Zuid-Afrika.

Mozambique is een land waar 32 jaar oorlog is geweest. Gelukkig is het sinds een jaar of 10 voorbij. Wij vonden het een geweldig land. De mensen zijn erg vrolijk en relaxed en het eten is erg goed.
Het gedeelte dat wij hebben gezien was erg mooi met veel groen en water. De stranden zijn super en snorkelen en duiken is zeker de moeite waard. Ons bezoek was dan ook veel te kort en we hopen weer gauw terug te komen in Mozambique.

Terug naar overzichtspagina reports