Reports Togo en Benin Januari en Februari 2005

31 januari 2005, grensovergang bij Klouto, Kpalime en Dzogbegan
Vanaf de grensovergang bij Klouto rijden we eerst een stukje een rustige mooie bergroute om vervolgens langzaam af te dalen naar naar Kpalime. We wisselen wat geld in Kpalime na een hoop gehassel, doen een lunch en gaan verder. De nacht willen we kamperen bij het klooster Abbey de l'Ascension in Dzogbegan (N007. 14.231, E00. 41.859). Weer een prachtige bergroute, langzaam steigen we naar z`on 800 meter, we verheugen ons op de koele berglucht. Bij de paters aangekomen is er niemand, ze zijn in retraite. Niet opgeven, aan houden en iemand zoeken. Uiteindelijk lukt het en krijgen we een heerlijk rustig plekje toegewezen onder de bomen in het gras. Togo voelt goed, de mensen zijn rustig en niet
bedreigend, er wordt als we langsrijden vriendelijk gezwaaid en gelachen.

1 februari 2005, van Dzogbegan, via Atakpame naar Kara, Togo
Op ons gemak vertrekken we bij de paters, er zijn geen kampeerkosten, een bijdrage mogen we geven.
Met plezier rijden we langs kleine dorpjes, iedereen is enthousiast aan het zwaaien, vaak voelen we ons gegeneerd om met zo'n lompe grote auto door de vreedzame dorpjes te rijden. Overigens gaat die grote lompe auto als een speer, altijd starten, geen gesleutel dus betrouwbaar. Zo rijden we door een dorpje waar getrommelt wordt en gezongen, we draaien terug en onmiddelijk worden we uitgenodigd om te komen kijken. Eerst ff voorstellen aan de chief en de oudsten van het dorp. We maken een begravenis mee en het gaat er allemaal heel vrolijk aan toe. Eerst wat rituelen, altijd gepaard gaand met muziek, zang en dans. Even wat anders dan een Nederlandse begravenis... En aan het eind van de dag moet er nog een geit worden geslacht. Daar wachten we niet op, dat doen we ook niet bij onze slager in Nederland, dus we nemen roerend afscheid van de chief en vervolgen de tocht. Hier en daar zien we een bosbrandje en soms staat er een hele berg in de fik. Dat zou gezond zijn voor het land, vruchtbaarheid enzo. Het asfalt is goed, de route is mooi en via Atakpame knallen we door naar Kara. Aardig hotel/kampement Marie-Antoinette (N009. 30.624, E01.12.532)), getipt door Peter en Nicoline. Zij vertellen in hun website dat zij `s morgens wakker worden met het waterbed-gevoel, want hun auto werd gewassen. Wij willen uitslapen, en (heel belangrijk) wij willen een viese auto hebben
zodat ie er wat minder flashy en opvallend uitziet voor Nigeria. Dus als we wandelend naar het restaurant gaan `s avonds, vraag ik de bewaker niet onze auto te wassen, omdat we willen uitslapen. Maar de man is niet voor een gat te vangen. Als we terugkomen van het restaurant staat de auto keurig te glimmen.

2 en 3 februari 2005, Kara, grensovergang Benin, Parakou
We maken een prachtige tocht door de omgeving van Kara, doen de nodige boodschappen, er is zelfs een ATM (visa) en keren terug naar ons kampement Marie-Antoinette. Hier denken we ons te verwennen door een kamer met airco te nemen zodat we `s morgens niet de hele bubs weer in hoeven te pakken en direct kunnen vertrekken naar Benin. De airco is te koud of te warm, weet ik veel, maar maakt in ieder geval een hels kabaal, dus we doen geen oog dicht en gaan uiteindelijk moe en later weg dan geplanned. Bij Ketao de grens over naar Benin; makkie, alles verloopt relaxed en bij zowel de Togo-zijde als de
Benin-zijde, gaat het super vlot en hoeven niets te betalen. Het kan dus toch... We rijden eerst over een keurige gravelroad en daarna smetteloos asfalt. Onderweg zien we veel grote hopen katoen liggen en ook zien we vrachtwagens vol met witte onbewerkte katoen. Een mooi gezicht.
Vroeg in de middag bereiken we Parakou, waar we met John, Paul en Hannah uit de UK hebben afgesproken in Hotel les Canaries (N09. 20.882, E002.36.990) om Nigeria te doorkruisen.
John, die we eerder in Banako hebben ontmoet, is er al. De middag is voor lunch, internet en wat voorbereiden op Nigeria. Aan het eind van de dag komen Paul en Hannah ook, we eten gezamelijk en gaan vroeg naar bed, want morgen is de grote dag.
Nigeria heeft een slechte naam, we hebben tot nu toe afschuwelijke verhalen gehoord en zijn blij een convooi te hebben van twee auto's en een motor.

4 februari 2005, Vertrek richting Nigeria via Ndali en Nikki
Om 7 uur vertrekken we vanuit Parakou. Als we wakker worden is het nog donker, hier zijn we niet zo aan gewend. Maar vanwege de ochtendkoelte en de forse eerste afstand die we in gedachten hebben af te leggen moet het maar. Tanken en direct de sokken er in. Asfalt tot Nikki, daarna een redelijke gravelroad. De grens met Nigeria. Alles verloop heel rustig en vriendelijk, Benin uit en Nigeria in. In de laatste doen ze alleen wat extra formulieren en controles. Geen probleem, maar ik voel dat wij het onderling allemaal erg spannend vinden.

We zijn maar erg kort in Togo en Benin geweest, maar vonden het erg leuk. Er is niet zoveel te beleven in beide landen, maar de mensen zijn onwijs vriendelijk, behulpzaam en erg gastvrij. En we hebben nooit iemand horen vragen om iets of een "Cadeau". Kara was een aangenaam stadje en leuk om een dag door te brengen. Het is wel erg triest om te zien dat beide landen zo kaal zijn gekapt.

Terug naar overzichtspagina reports